Ibrahim Manzour Effendi. Γεννήθηκε στο Στρασβούργο το 1776, αλλά καταδιωχθείς το 1803 κατέφυγε στη Κωνσταντινούπολη που κατατάχθηκε στον Τουρκικό στρατό με το βαθμό του Συνταγματάρχη. Το 1816 έφτασε στη αυλή του Αλή πασά, ως οργανωτής του πυροβολικού του, παραμένοντας εκεί ως το 1819.Γνωρίζοντας άριστα την τουρκική γλώσσα είχε πληροφορίες και μαρτυρίες, καθώς και προσωπικά βιώματα .Τα στοιχεία αυτά χρησιμοποίησε στη συγγραφή του έργου του : "Απομνημονεύματα για την Ελλάδα και Αλβανία στη διάρκεια της κυβερνήσεως του Αλή πασά "-Παρίσι 1827.

Μετεφέρουμε εδώ ένα απόσπασμα από το έργο του, όπως αυτό περιέχεται σε βιβλίο του Ιστορικού και Λόγιου  (εκ Παραμυθιάς) Βασίλη Κραψίτη, για το χορό του Ζαλόγγου:

"...Εκατό γυναίκες έμεναν με μια ομάδα παιδιών. Είχαν βρεθεί χωρισμένες από τους δικούς των και, από το ύψος του βράχου (σ.σ.Ζαλόγγου)  στον οποίο είχαν σκαρφαλώσει, γίνονται οι μάρτυρες της τρομερής τύχης των συντρόφων τους. Η τύχη αυτή τούς απειλούσε με την σειρά τους. Μια ξαφνική όμως απόφαση τούς υπόσχεται να τους βοηθήσει εναντίον της ατιμίας και της ντροπής της τιμωρίας. Πιάνονται από τα χέρια, αρχίζουν ένα χορό, που τα βήματά του  τα κινούσε ένας ασυνήθιστος ηρωισμός και η αγωνία του θανάτου τόνιζε τον ηρωισμό του. Τραγούδια πατριωτικά τον συνόδευαν· οι επωδοί τους αντηχούσαν στ΄ αυτιά των μουσουλμάνων. Ο ουρανός ασφαλώς τις άκουε. Στο τέλος των επωδών οι γυναίκες βγάζουν μια διαπεραστική και μακρόσυρτη κραυγή, που ο αντίλαλός της σβήνει στο βάθος ενός τραγικού γκρεμού, όπου ρίχνονται μαζί με όλα τα παιδιά τους."

Σε σημείωσή του ο Manzour αναφέρει:

"Ο Σουλεϊμάν Αγάς, Αλβανός αξιωματικός, θλιβερός μάρτυρας της   αξιομνημόνευτης αυτής τραγωδίας, μου διηγήθηκε όλες τις λεπτομέρειες. Τα δάκρυα πλημμύριζαν τα μάτια του διηγώντας αυτά· και όμως ήταν του στρατού του Αλή Πασά."

Διατηρήθηκε η γλώσσα και η γραφή, πλην μονοτονικού